Nivîsên Kevin-2

Kurdên Ermenîstan[1]

Radyo ya gel a Ermenistan , an Radyoya Êrîvanê

Ermenîstan ji bo Kurda, nemaze ji bo Kurdê Bakur cîyekî gelek girîng digire. Yek ji sedema vê yekê jî  bêguman hebuna seetek weşane Kurdî li ser radyoya Erîvanê bu. Radyoya Êrîvanê ku Kurda dikarîbu stran, lawik û dîlokê xwe ji dengbêj û stranbêjê xwe û bi zimanê xwe di wan rojê tarî de ji wê derê guhdar bikira. Yan duduyan jî biguman ewe ku heta niha gelek lêkolînên derbare Kurd û çanda wa de ku hem ji alîyên Kurdên Ermenîstan û hem jî ji alîyên Ermenîya bi xwe ve hatine kirin yan jî berhevkirin û parastina wa li enstîtuyê Ermenîsan e. Bi rastî jî di ‘zinde mayîn’a zimanê Kurdî û dengbêjîya Kurda de Radyoya Êrîvanê bi tevî beşa ‘Kurdolojî’ya Akademîya Zanyarî ya Netewî ya Ermenîstan li Erîvanê rolek gelek mezin lîstîye. Ev yek alîye.

Dengek ji Kurdên Ermenîstan û Radyoya Êrîvan, Mîrê Bilûrê, Egîdê Cimo

Ji alîyên din ve tiştekî din heye ku hê jî baş nehatîye ditîn yan jî li ser lêkolîn nehatine kirin; ew jî têk çuna ‘Kurdistan a Sor’e ku di nav sînorê Azerbaycan’de di navbera Qerebax û Ermenîstan da wek ‘Heremek Xweser’ di sala 1923-an de hatibu damezrandin. Statuya ‘Kurdistan a Sor’ a Xweser di sala 1929-an de bi alîkarîya Azerbaycan, Ermenîstan û Komara Tirkîyê, ji alîyê Yekîtîya Sowyeta ve tê betal kirin. Kurdê li wir ku gelek ji wan Kurdên Misilman bun koçber bun û li Azerbaycan hatin belav kirin. Ên ku man jî ji ber şerê navbera Ermenîstan û Azerbaycan da ku piştî têkçuna Yekîtîya Sowyeta di salên 1990-î destpêkir, ji cih û waren xwe berdan û koç kirin. Îro li ser axa ‘Kurdistan a Sor’ tu Kurd nemane[2]!.

Piştî betalkirina statuya xweserîya ‘Kurdistan a Sor’, li Azerbaycan peyva ‘Kurd’ jî nehat bikaranîn! Ermenîstan jî polîtîkayek din meşand. Kurd ne bi nasnameya xweyî netewî lê bi nasnameya olî yanî wek ‘Êzîdî’ hatin binavkırın û di nasnamê wan de jî bi vî rengî hat nivîsandin ku heta îro jî bi şiklekî ev tişt didome[3]!

Îro li Ermenîstanê tê gotin ku hejmara Kurda bi tevahî (Êzîdî û Kurd) derdora 45 hezaran e, lê statuyek wanî fermî wek ‘Kurd’ tuneye. Wek ku li jor hat behskirin Kurd bi navê ‘Êzîdî’ tên qeyd kirin û di nasnama de jî bi vi awayî tên nîşan kirin û ji ber vê yekê jî zimanê wa jî ne ‘Kurdî’ lê ‘Êzdîkî’ tê bi nav kirin. Perwerdahiya zimanê ‘Êzdîkî’ bi tîpên krîli û ya ‘Kurdî’ ku hê nu ev du sale di bin navê ‘zimanê zikmakî’ de destpêkirîye bi tîpên latînî tê kirin.

Yekî ji Kurdên Ermenîstan dibeje ku li Ermenîstan se cur ‘Kurd’ hene; 1.Ê ku xwe tenê Êzîdî dibînin, 2. Ê ku xwe carna Êzîdî û carna Kurd dibînin, û 3. Ê ku xwe Kurd dibînin. Di nav wa de ê ku hejmara wa kême beşa seyemîne, dibêje. Dibeje ku hinek Kurd jî newêrin ku xwe ‘Kurd’ qeyd bikin. Ev jî didê xuyakirin ku polîtîkayên piştî têkçuna ‘Kurdistan a Sor’ hatine meşandin hinekî bi serketine!. Bi rastî jî gava ku mirov dinere gelek tişt hatîye guhertin. Îro li Akadamîyê beşa Kurdolojî heye lê kesekî ku tê de dixebitê tuneye. Radyoya Erîvanê ne wek berê ye!

Li gor heman kesî, herweha, Ermenî jî sê cur in; Kesên ku ‘Kurd’a wek yek ji berpirsîyarê ‘Qîrkirin a Ermenî’ya di sala 1915-an û ji bo vê yekê jî wek dijmin dibînin; Kesên ku hayê wan ji tu tiştî tuneye; û kesên ku ji serokê PKK-ê Abdullah Ocalan hez dikin. Lê dîsa jî tê his kirin ku ‘tekilî’ zêde ne germin. Komaleya Hevalbendîya Kurd û Ermenîya heye lê tu xebatên wê yî aktîf xuya nakin. Vê yekê Kurdê wir jî qebul dikin.

Ji hela din ve, dîsa dibeje ku, Kurdên ku li gundên derdora çîyayê Elegez’ê dijîn wek Kurd xwe didin nas kirin û perwerdehîya xwe jî bi Kurdî dikin. Lê dîsa jî ji bo çareserkirina ‘parvebûn’ a di nava Kurdên Ermenîstan, divê têkilîyen di navber Kurdên wir û Kurdistan zêdetir bibin. Herweha di vê hêlê de barê mezin dikeve ser milê Herema Kurdistan ji ber ku wekî Heremek Federal dikarê ji bo mafê Kurda têkilîyên dîplomatîk dêne û derfetê xwe ji bo Kurdên li Ermenîstan jî vebike. Wek nimune, îro malbat a Garabêt ê Xaco, yek ji hunermendê nemir ê Kurda, di nav bêçarîye de jîyana xwe didomînin û çawê wa li ‘vir’e!  Yeke din, îro tirba Garabêt dibe werê sererastkirin, lê mixabin, buka wi ku berî bi se-çar meh zilamê wê wefat kirîye dibeje ku derfetê wan ji bo vê yekê tune. Dîsa digot ku, yekî ‘Lêkolîner’ ji Fransa hatîye û hemû alav û wene û nivîsên Garabêt ê Xaco bi xwe re birine. Xwedîlederketina hunermendên Kurd vezîfa rêvebir, partî, enstîtu û akademîyên Kurda ne.

Wek encam em dikarin bibêjin ku iro her çiqas di nav Kurdên Ermenîstan yekîtîyek xurt tunebe jî, statuyek wan statuyek wan tunebe jî, hewldanek wan heye ku bingeha xwe ji dîrokê digire. Bi têkilî, çun û hatin, li hev guhdarkirin ev hewldan wê zêdetir bibe. Ev yek herweha wê pir a di nava gelê Ermen û Kurd de jî qewîntir bike.

                        

27.05.2013

---

[1] Ev nivîs li ser bingeha çavderiyên gera Ermenistan ya Adar-2013-an hatiye amade kirin.

[2] Derbarê vê yekê de ji bo agahîyên zêdetir hun dikarin di van malpera de hevpeyvînê bi Hejarê Şamil http://www.kurdistan-post.eu/tr/roportajlar/hejare-samil-ile-soylesi-hulya-yetisen û Mihemedê Silo Babayev re hatine kirin binêrin http://www.kurdistan-post.eu/tr/node/272

[3] Wexta ku em digerîyan, yekî Ermenî carek du car behsa zimanê Êzdîkî kir. Peşî min tu tişt fam nekir lê paşê min fam kir ku Êzîdî û Kurd ne ‘yek’ tê ditîn.

Nivîsên Kevin-1...

Çend Dîtin û Wêne li ser Ermenîstan*

Ermenistan û Ermenî li Tirkî her tim di rojevê de ne, ji ber hem qîrkirina 1914-an û hem jî ji ber ne qebul kirina vê buyerê ji alîyê Komara Tirkî ve.  Ev birîneke ku sed sale hê jî derman nebuye. Êşeke ku gelan ji hevdu diveqetînê. Lê ji alîyekî ve jî ev gelên han hevdu meraq jî dikin! Yanî ji aliyekî tirs, ji alîyekî kîn û nefret û ji alîyê din ve jî meraq! Lê mirov dikare bibeje ku ji bo Kurdê Kurdistana Bakur- ên ku bi avayekî tevlî vê ‘êş’ê bune-îro ne bi vî rengî ye. Ji bo Kurdê Bakur, nemaze ji bo nıfşê niha, nifşê ‘welatparêz’, sîyasetmedarê niha, Ermenî  û Ermenistan neteweke  û welateke ku dibê tekilî pê re bên danîn. Evna bi goman ji ber du tişta pêk tê. Yek jê neparastina wa ji qîrkirinê –her ku kesên ku bixwazin biparêzin û parastibin derketibin jî mixabin ev ne zêdene, û gelo çiqasî dikarîbun bi parêzin ev jî pirseke dîye- û car cara tevlîbuna vê qîrkirinêye ku buye êşek ji Kurda re, yan duduyan jî çanda gelê Kurd ku li Ermenistanê, ji alîyê Ermenîyan ve hatîye berhevkirin û parastin.

Ermenistan piştî hilweşîna Yekitiya Komaren Sosyalistê Sowyeta, di sala 1991ê de wek dewletek serbixwe ket nav dewletê cîhanê. Berî vê yekê di navbera Azerbaycan û Ermenistan ji bona Karabax’a çîyayî (bi Ermenîkî, Lernayîn Gharabagh) şer derketibu. Piştî rizgarîyê dewleta Ermenistan herema di navbera Karabax û Ermenistan de, Laçîn, yan jî bi navê ku kurd zanin ‘kurdistana sor’ ji işgal kir. Di sala 1994’a de bi alîkarîya Rusya di navbera her du dewleta de ‘agirbes’ çêbu. Di dema şerde Dewleta Tirkî jÎ ji bo alîkarîya Azerbaycan di sala 1993 a de tevlî ambargoya aborî li ser Ermenistan bu û sînorê xwe ji çûn û hatinê re girtin. Ji wî wextî de hem sînor girtîne û hem jî têkilîyê dîplomatîk tunene di navbera Tirkî û Ermenîstanê de. Ji ber vê yekê jî kesê ku ji tirkî bixwazê biçê Ermenistan divê di ser gurcistan ve herê. (ji sala 2008an balafir di navbera istanbol û Erivan de hene, lê hem buha hem jî gelek cara rê di wa de tuneye, mîna Istanbol û Silemani).

Yanî çiqasî Komara Tirkî Ermenîstan wek dewletek serbixwe naskiribe jî têkilîyê dîplomatîk û aborî di navbera wa de tunene, sînor girtîye û çûn û hatin jî raste rast tuneye, bes ji ser Gurcîstan ve de hene.

Em jî bi balafirê ji Stenbol çûn paytextê Gurcîstanê Tiflis yan ji Tiblîsî, û ji wir bi mînî-bus’ekê derbasî Ermenîstan bun.

Ji Tiflîs (paytextê Guricstan) heta Erîvan nezîkî 6-7 seeta dikşêne.  Wexta mirov di rîyê Gurcistan re jî derbas dibe mirov dibe qey hê nu ji şer derketîye, tesîra şêr ê k udi navbera Federasyona Rusya û Gurcîstan d derket xuya dike. Gerek gundê vê gerek bajarokê wê hemu feqir û belengaz xuya dikin, avahîyê kevn, wesayîtê kevn, rêyên ne durustkirî vê fikra mirov xurttir dike. Bêguman ev nerînên ji devrene, ji bo rastîyê dibe mirov ji wesayîtên xwe dakeve û hinek wext derbas bike di gel de.

Piştî ku mirov ji sînorê Gurcîstan derbas dibe û dikeve nav Ermenîstan dîsa bi ‘paşmayînê’ de rû bi rû dibe û dibîne bê amboargo ya ku ji hêla Tirkî ve çiqasî bandorek mezin li ser aborî û bingehîna welêt kirîye û hîna jî dike. Kesên ku em bi wa re diaxivin jî vê rastîyê dibejîn.Ji ber ku  sînor girtîne çun û hatin jî tuneye û ji ber vê yekê bazirganî jî bi hesan nayê kirin. Sedema wê jî durbûn û ne rêk û pêkbuna rîyane. Wek mînak kesekî ku bixwaze ji Ixdirê- bajarekî Tirkîye- herê Yerevan ku di navbera wa de seetek rê heye yan tuneye, divê di ser Gurcistan ve bizivirê û piştî 12 seeta xwe bigihîjîne Yerevan, payitextê Ermenistan. Ev yek jî ji bo kesên ku dixwazin bazarê bikin tiştekî zehmet e. Çîyayê Agirî ji Yerevan mîna ku mirov destê xwe baveje wê bigire xuya dike. Wek bostekê nêz lê ji vir û asîman dur!

Ermenistan wek ku tê zanîn dewleteke piçuke, hejmara nifusa wê li gorî serjimarîya 2011-an nezî 3 milyon 200 hezar kese. Lê ji vê nifusê hejmareke gelek mezin li Yerivanê dijîn. Li gorê reqemê fermi ev 1.200 hezar kese, lê ne fermî tê gotin ku ev hejmar ji milyonek û nivê zêdetire.  Nîvê ku maye jî li tevahî Ermenistan belav buye. Ev jî dide xuyakirin bê Yerevan çiqasî bajarekî girîng û mezin e.

Yerîvan, weki ku li  jor hat gotin hem bajare herî mezin hem jî paytextê Ermenistanêye. Ji ber vê yekê jî cihê bazarê, cihê kar û bare jî[1]. Bajarekî gelek mezin, bajarê herî pêşketîye Yerevan, dilê Ermenistane ye. Li bajêr bandora Rusya an jî Sowyeta xuya dike. Wexta mirov li bajêr digere vê yekê eşkere dibîne. Wek mînak mîmarî ya bajar ya mîmarîya Sowyeta ye. Avahîyen nu heme bêje tunene.

Her çiqas Sowyet hilweşîyabê jî, yan jî bi fermî Ermenîstan serxwebuna xwe bi dest xistibê jî, bi mîmarî, bi çand, ziman Rusya hîna jî di jîyane Yerevan û Ermenistan de cihekî girîng digire[2]. Heta sînorê alîyê Tirkî jî leşkerê Rusî diparêzin.  Bê guman ev tiştekî bi jeo-polîtik ve jî girêdayî ye. Kesê ku em wa re diaxivin dibêjin ku salên pêşin ê serxwebunê de ziman nevî bi Ermenîkî û nêvî bi Rusî bu. Ji ber vê yekê hê jî nifşê wê demê bi Rusî pir baş dizanin. Hîna jî zimanê Rusî di dibistana de cihekî giring digire. Lê dibêjin ku ev yek niha hin bi hin tê guhartin û zimanê Ermenîkî cîyê xwe girtîye. Ev jî bawerim ‘qezenc’ek e dewletbûnê ye. Tiştekî ku Kurd nizanin, yan jî hîna fêr nebune!.

Ne tenê ziman, lê gelek tiştê din jî hene ku bi vê dewletbûnê ve girêdayîne. Parastina çand û hunera xwe, li xwedî derketina paşî, bîr û bawerîyen xwe. Tiştên ku ‘gel’ dike ‘netewe’. Dibistan, enstîtu, muzexane, pirtukxane, lêkolîn û arşîvkirina çanda xweyî gelerî. Wek mînak, li Yerevanê digotin ku yek pirtukxaneya pirtukê destnivîsi heye kut ê de 17.000 pirtuk tên parastin. Li bajêr çendan muzexane hene. Ya mezin jî wek ku werê zanîn ‘Muzexane ya Qîrkirinê’ ye. Ew tişt tewde encax bi dewletbûnê pêk werin.

Wek me li serî ji got, qirkirin ne tenê di politîkayê de lê di jîyane rojane de jî cî digire. Çawa negirê? Peykerê ‘Dayîka Ermenî’ya k udi destê wê de şûr heye, li Tirkî dinere!.

Bîrdarî ya Qirkirinê, li ser girê ku Yerevan seranser dibîne, bi hemu heybet û ‘şîn’a xwe, bi sembol kirina ‘perçebûn’a Ermenîstan a ‘Rojava’ û Ermenîstan a ‘Rojhilat’ li Çiyayê Agirî[3] dinere! Gava ku mirov dikeve hundirê vê Bîrdarî’yê, muzîkek tê guhe mirov ku dilê mirov diêşîne û mirov ber bi serê sedsala 20-mîn dibe! Mirov we eşê, wê sirgûnê, wê qîrkirinê di dilê xwe de his dike! Muzexane ya Qirkirinê ji li cem Bîrdarî’ye ye. Di wir de jî mirov wê pevajoya ‘Qirkirin’ê ji serî heta dawî dibîne. Lewma, ‘Qirkirin’, bi bîranîna berdewam, buye tiştekî ku hemu Ermenîyên Dînê û Ermenîstan bi hev re girêdide, buye bingeha ‘netewebun’a Ermenîyan.

                               

Ji bo gelê Ermenî yek ‘sembol’a dî ya ‘netewî’ ‘Katedral’a –Dêr a mezin- ku li Ecmîadzîn e. Ecmîadzîn bajarê çarêmîn ê mezin ê Ermenîstan e û serjimara wê nezîkî 60.000 hezarîye. Ecmîadzîn cîyekî olî û ruhanîye ji bo Ermenîyan. Ji bo Ermenîyên Dinê tevde wek navendeke ruhanî û rêveberîya olî ye. Cîyê keşayê herî mezin ku wek ‘Qatolîkos’ binavdikin li vir dirune. Katedral a li vê derê jî, piştî zayînê 301-303 hatîye avakirin. Ji ber vê yekê jî ev der yek ji Dêr’ên herî kevnar e û bi vê taybetmendîya xwe jî gelekî baldar e. Her sal ji hundir û derve ve ji alîyên gelek kesan ve tê zîyaret kirin. Di heman demê de jî cîyê perwerdekirina mirovên olî ye. Ji ber vê yekê jî di hundirê kompleksê de dêr, cîyê perwerdê, cîyê ‘xwendekar’ û keşeyan hene.

Wekî din, muzexaneyek jî di hundirê vê kompleksê de ku tê de tiştên kevn ku ji alîyênolî ve girîngin tên parastin. Li bexçeyê muzexanê jî, kevirên ku li ser wa xaç bi desta hatîye çêkirin ku ev tenê wekî hunerekî ‘netewî’ yanî Ermen tê dîtin hene.

Kurd li Ermenîstan hene? hejmara wa çiqase? Statu ya wa çawa ye? Bersivên van pirsa jî, ku xwedê bê erê, di nivîseke dîn de emê binivîsin..

Dîyarbekir

16.05.2013

*Ev nivîs di Rojnameya Bas'ê de (28.05.2013)  hatiye weşandin..

---

[1] Ji alîyekî ve jî cîyê kêfê ye. Gelek mirov, piranî jî ji Îran û Rusya ji bo kêfê tên bajêr.

[2] Ji alîyekî ve bandor a Rusya û Rusî heye û ev mirov dibîne jî, lê jî alîyên dîn ve bandor a ‘Sowyet’ di jîyanê tê derxistin yan jî derxistine. Wek mînak peykerên ku fikra ‘Sowyetî’ dide xuyakirin ji ber çawa hatine rakirin, ji hêla wa peykerên ‘netewî’ hatine danîn.

[3] Çîyayê Agirî yan jî wek ku Ermen bin av dikin Ararat ji bo wan ‘sembol’eke dîye. Gelek cî bi Ararat hatîye bi navkirin. Navê hotelan, navê rîyan. Bi navê Ararat bîra û konyak jî heye!.

1st November: International day for Kobani in Diyarbakır*

There were thousands of people in the demonstration.

Diyarbakır, the Kurdish city in which at least 13 people had been killed in the protests for Kobani on 6-7 October, had another demonstration, but peacefully this time, on the International Day for Kobani, today.

As it is known, hundreds of well-known writers, academics and performers had made a call for 1st November to be declared a day for global solidarity with Kobani. This calling had sounded all over the world and preparations for that day had been made. Today, in many different cities all around the world demonstrations took place to act in solidarity with the resistance of Kobani. The aims of those demonstrations were also to get more global attention to the happening in Kobani and more aid for the people and fighters fighting against jihadists IS(IS) militants.

People who didn't join the marching
 also greeted the demonstators.

There were also demonstrations in which thousands were joining in Turkish cities such as Istanbul, Ankara, İzmir, Adana, Mersin. There were also demonstrations in pre-dominantly Kurdish cities in Turkey. Mardin, Şırnak, Siirt, Ağrı, Dersim (Tunceli) Urfa, Hakkari were the cities in which Kurdish people stood up for Kobani. For the same purposes, in Diyarbakır, the biggest Kurdish city in Turkey, a demonstration took place with thousands of people joining in. Contrary to the demonstrations on 6-7th October, this one passed peacefully.

Abdullah Ocalan's posters were carried.

In the demonstration, people waving YPG’s flag and YDG-H’s flama, and carrying Abdullah Ocalan’s poster while they shouted slogans such as “Long live the Resistance of Kobani” and “Kurdistan will be the grave for ISIS”.

In the demonstration the Co-chair of the Diyarbakır branch of DBP (Democratic Party of Regions) Zubeyde Zümrüt; Nursel aydogan, MP of HDP (Democratic Party of People’s) and Co-major of Diyarbakır Metropolitan Municipality Fırat Anlı held speeches.

Criticizing the ruler party AKP’s (Justice and Development Party) policy and president Recep Tayyip Erdogan’s statementes about Kobani in her speech, Zubeyde Zumrut said that “Everyone knows who support the IS(IS)” and added “The resistance in Kobani is legimate, and it is humanistic. This resistance is for the honour of humanity”.

Saying that millions of people all around the world are now standing up to be with resistance of Kobani Fırat Anlı, the Co-major of Diyarbakır Metropolitan Municipality, continued in his speech with “We know Mahabad with Qadî Mihemed, we remember Halabja with the genocide and know Shengal with the genocide, too. But we do not want to remember Kobani again with another genocide”.  He also geeted everyone who acts in solidarity with Kobani. Nursel Aydogan, the MP of HDP also greeted the YPG/YPJ fighters and also Peshmerga forces who crossed to Kobani the night before.

The demonstration ended without any problems. But later on, it is said that some people had been arrested related to demonstration in some neighbourhoods of Bağlar district.

Attendants made line beetwen police and demonstrators
 not to let any troubles occur.

Kobani is honour of humanity.

Diyarbekir

For Kurdish version: http://basnews.com/ku/News/Details/Li-Diyarbekir---Roja-Koban--ya-C-han--/40702

©Necat Keskin

A Starting point towards ‘unification’ between Kurds: Peshmerga to Kobani

Peshmerga went to Kobanî through Kurdish cities in Turkey.

Kobanê, the city which has been besieged by IS(IS) militants for 45 days, is already a(nother) symbol for the Kurds’ union. What happened in Shengal was a rather disappointing case for some Kurds –at least at the beginning-because of the withdrawal of Peshmerga forces. Many Yazidi Kurds had to leave the land where they had lived for thousands of years. Many of them had been killed by extremist jihadist IS(IS) militants, some of the elderly and children died on the way because of hunger and thirst. Then YPG/HPG guerillas together with Peshmerga forces fought back the jihadist and were able to save some places and people. Even though there were some small collaborative practices, Kurdish organizations and parties still seemed not to be very keen on improving this collaboration and were blaming each other for this.

Before the Kurds got over the Shengal process and what happened around that- displaced people, taking care of them etc.- Kobane, the city in a Kurdish region in Syria (Rojava), had been attacked by IS(IS) militants. In the beginning, PYD and the YPG forces probably thought that they would force the jihadists to withdraw in a few days. On the other hand, according to statements by its newly elected president R. Tayyip Erdogan, Turkey wanted to play ‘deaf and blind’ about what happened in Kobane. In addition, there were allegations that Turkey was helping jihadists.

The more the resistance of the Kurdish militants grew, the higher the number of displaced and immigrant people from Kobane, and the longer Turkey’s silence and inaction continued, the more intense became the anger among Kurds. In addition to the actions undertaken by Kurds, the solidarity actions for Kobane got wider all around the world.

Kurdish YPG/YPJ militants’ ‘unexpected’ –(in the sense of what the neighboring country, especially Turkey, was thinking) resistance and not letting the city fall down, grew thoughts about unification –at least collaboration-, which Kurdish people already had, among different Kurdish groups and parties. After attempts from Kurdistan Regional Goverment and its president Masoud Barzani, coaliton forces started to bomb the jihadists’ bases and eased the Kurdish YPG/YPJ forces defending Kobane for 45 days. The rest is known. Meetings and negotiations between different political parties from Rojava in Dohuk, led by KRG’s president Masoud Barzani, and an agreement on how the governance should be in Rojava. 

Peshmerga's passing excited the Kurds in those cities.

There was also an agreement about Peshmerga forces going to Kobane with the heavy weapons to fight with jihadist IS(IS) militants. Peshmerga forces had to use Turkey’s land to cross Kobane. But as the President had already stated, Turkey’s first option was members of the Free Syrian Army, not Peshmerga. After negotiations about how many Peshmerga forces should cross, and which route they should use, yesterday (28.10.2014) a small group of Peshmerga left Arbil for Kobane.  Hearing this news excited Kurds in Turkey and flooded -so to say- to Khabur gate between Turkey and Kurdistan Regional Goverment in Silopi, district of Şırnak Province, to welcome them.

Kurdish women on the Silk Roaf waiting for the Peshmerga
with red-green-yellow flamas and  Abdullah Ocalan's poster.

The story of enthusiasm of Kurds for collaboration between Kurdish political parties or powers starts just here. First they have been waiting for a long time, even from yesterday night to welcome the Peshmerga forces at the border. They were so crowded that Turkey which did not want to face with another ‘crisis’ like the one in 2009 when some PKK’s guerillas had came to Turkey for the ‘peace process’, delayed Peshmerga forces’ passing.

When a symbolic amount of Peshmerga forces passed the Khabur gate there were Kurds waiting for them from the night and welcomed them with waving the Kurdistan Regional Goverment’s official flags and also PKK’s, YPG’s flags and the imprisoned Kurdish leader, Abdullah Ocalan’s, poster. The scene was the same every route they passed. Thousands of Kurds were on both sides of the road also known as ‘Silk Road’, waving the red-green-yellow flags, flamas, and the vehicles also beeped to greet the people waiting to welcome and greet Peshmerga.

Once again, Kurds showed their enthusiasm about the ‘unification’ of Kurds, truely saying Kurdish Political Organizations, if not at least colloboration between them. Nusaybin, in which the photos are taken, is also a distrcit on the ‘Silk Road’ and was on the road of passing Peshmerga. Thousands of people started gathering on the road as soon as they heard that peshmerga forces had left Cizre. One old women were saying that her three sons were guerillas and two of them already martyr, and added that she was there because they (Peshmerga) were also Kurds and going to fight for freedom like her sons did. So she was there to welcome them, to greet them. Another man was quoting that ‘today is a historical day for Kurds, because brothers are going to Kobani for helping their brothers’. The other man next to him were ironicly speaking ‘today our repuclic festival’ referring to anniversary official founding day of the Repuclic of Turkey which is 29th of October.

Some man with KRG's official flag.

Another was saying that he had come from Batman, another Kurdish city which is 130 km’s far from Nusaybin, to welcomed the Peshmerga forces.

It was so crowded that convoy could hardly proceed.

And then their convoy showed with the Turkish police escorting them. But people did not care about the police and their calling ‘please keep away from convoy’. People were waving flags and flamas, shouted slogans such as ‘Long live the resistance of Kobane, Long Live the Resistance of Peshmerga’. Women were praying for them saying ‘may God let you be successful’. 

Youths were trying to have pictures with Peshmerga, someone just wanted to shake their hand. Peshmerga seemed also so excited, some of them were replying the slogans just with the victory signs, while other were busy with taking pictures of this historic moment with their mobile phones. From one side of Nusaybin till the other it is around 2-3 km’s, and it took their convoy more than one hour to pass Nusaybin. This is just a clue for you to imagine the scene in Nusaybin.

And most probably there will be the same scenes all the way till Suruç (Pirsus in Kurdish), a district of Urfa, and also till Kobani.

The peshmerga forces are a symbolic amount which consist of just 150 people with some heavy weapons but their effect is much more than that. Their going to help the resister of Kobani, the fighter of YPG/YPJ forces means much more to all Kurds. It can be a starting point for ‘unification’ or at least colloboration, which Kurds have already shown, between Kurdish political parties.

29.10.2014

Nisêbîn /Mêrdîn

Some more pictures from the Peshmerga passing from Nîsêbîn (Nusaybin in Turkish).

Youths were in front of the convoy.

Women along with the convoy..

People accompanied Peshmerga's convoy until the exit of the city.

And some followed the convoy with their otomobiles...

© Necat Keskin 2014

‘Netewebûn’ û daxuyaniya polûtburoya YNK*

Em kin kut bikin. Kurd hîna di prosesa netewebûnê de ne. Ev sed sale kurd di nav dewletên ku tê de dijîn di nav tevgereke ji bo mafê xweyî ‘netewî’ bidestbixin de ne. Lê dîsa jî ev sed sale ku hîna jî ji ‘proseyê’ derbas nebune.

Netewebûn, her çiqasî li ser niqaş hebin jî ji kêmasî ve dikare wek ‘hesteke ku li ser axekê, kesên hev nasnakin, hevdu nabînin, dan û sitandina wan tevde tuneye jî bi hevdu re girê dide’ were binavkirin. Ev ‘hest’ çiqasî xurt û geş be mirov ew qasî dikare wan kesên li ser wê axê wek ‘neteweyek’ bi nav bike. Ev tişt, herweha, di serdema ‘modern’ de bi ‘dewletbûn’ê ve jî girêdayiye. Gelo xwedî dewletbûn ‘netewe’ ava dike an ‘netewebûn’ dewletê bi xwe re tîne? Ev jî tişteke ku gelek zanyaran li ser fikir û ramanên xwe gotine û nivîsandine.

Rewşa Kurdan jî di rojhilata navîn de, di vê mijarê de mînakek gelek balkêş e. Ji ber gelek şertên civakî, aborî û çandî û siyasî heya niha dewletek ku hemu Kurdan di bin banê xwe de wek ‘netewe’ bihewîne ava nebuye. An jî dîsa ji ber heman şert û mercan ligel hemû tevger û şerê sed salî li dijî dewletên ku di nav de dijîn, Kurdan dewletek ava nekirin e. Gelo ji ber ku nebune xwedî dewlet ew ‘hest’a netewî di nav Kurdan de xurt nebuye, an ji ber ku ‘hest’a netewî di nav wan de ne xurt e, nebune xwedî dewlet?

Ji aliyekî ve parçebûn û ji aliyên din ve -tiştekî bi vê yekê ve girêdayî- xwedîderketina berjewendiyên doh eşîrî, îro hizbî ku dinya Kurdan hinekî teng kirine nehiştiye ku Kurd bibin xwedî dewlet û ‘hest’iyên ‘netewî’ di nav wan de xurt bibin.

Dîsa jî mirov dive neheqiyê neke. Îro Kurd ne wek doh in. Li bakur tekoşîna zêdeyî seh salî bîr û baweriyek ‘netewî’ derxistiye hole. Li başur jî dîsa, di encama şer, tekoşîn û tevgera sed salî de nîv-dewletek hatiye avakirin. Pevajoya 3 salî ya Rojava jî hinek guhertin li rojavayê Kurdistan çêkirine. Dîsa jî wexta mirov ji derve ve li Kurdan dinere û tiştên ku hatine serê wan dibîne hinekî li ber rewşa wanî îro ecebmayî dimîne. Mirov difikire ku, Zîlan, Dersîm, Helebçe, Enfal û ên dawî Şengal, Kobanî ji zude gerek Kurd ji îro zêdetir gihandiba hevdu, ev nêzîkî hevdu bikirane. Lê hîna jî ew ‘hest’ di nav Kurdan de negihiştiye wê astê.

Ya herî balkêş ewe ku partî û rêxistinên Kurdan bixwe li ber vê geşbûna ‘hest’a ‘netewî’ astengin. Ew di nav siyaseta rojane de ji bo pêşxistina berjewendiyên xwe tevdigerin. Li ser navê rexnegeriyê, parastina berjewendiyên xwe dikin û kesên ku bi fikir, raman û ‘hest’ nêzîkî hevdu dibin jî ji hevdu dur dixin.

Di vî warî de tenê mirov li buyerên Şengal û Kobanî û tiştên ku partî û rexistinên Kurdan di derbarê van buyeran de li dijî hevdu gotine, di medyayên xwe de belav kirine binere bes e. Ji aliyekî ve di gotinê de herkes behsa ‘yekîtî’yê dike, lê di pratîkê de li xwe nanehin ku werin cem hev û du xeberan bi hevdure parve bikin. Pêvajoya lidarxistina ‘Kongreya Netewî’ mînaka herî berçav e.

Daxuyaniya poîtburoya YNK-ê an jî bi navê xweyî kurt ‘Yekîtî’ jî mînakeke din î herî balkêş e. Weku kut ê zanîn, berî bi çend rojan Serokatiya Herema Kurdistan diyar kir ku alikariya çekan ji berxwedan û berxwedêrên Kobanî re hatiye rêkirin. Piştî vê daxuyaniyê ne bi gelekî ew daxuyaniya YNK-ê li ser pukmedia.com hat belav kirin. Li gor vê daxuyaniyê alîkarî ji hêla YNK-ê ve hatibû şiyandin, ne ji hêla Herema Kurdistan (http://www.pukmedia.com/EN/KK_Direje.aspx?Jimare=17283). Ev daxuyanî gelekî hat rexne kirin, heta kesên wek Kosret Resul gotin ku haya wan ji daxuyaniyek wiha tuneye. Lê Daxuyanî hîna jî di malperê de dikare were dîtin. ev ne tenê daxuyaniyek e, lê careke din hewldaneke bidestxistina feydeyên sîyasî ji mijarê ye.

Herçiqasî peşmergeyên partiyên Herema Kurdistan ji hev cuda bin jî-ku ev yek bi serê xwe di mijara ‘netewebûn’ê de pirsgirêkeke mezin e- Wezareta Peşmerga di destê YNK-ê de ye, YNK di nav hikumeta Kurdistan de bi awayekî cih digire. Loma daxuyaniyek bi vî rengî, ango bilêvkirina ku alîkarî tenê ji hêla partiyekê ve hatiye kirin tê wateyê ku YNK n jî potütburoya YNK-ê xwe di nav wê ‘yekîtî’yê de nabîne.

Ev yek careke din dide berçava ku Kurd di rewşa herî xirab de bin jî ji bo rexistin û partiyên Kurdan ya herî girîng ew e ku berjewendiyên xwe derxin pêş, ji vê rewşê tiştekî siyasî bidestbixin. Di vê derbarê de mirov dikare bibeje ku YNK bi van daxuyaniyan bi awayekî dixwaze wundakirina hêza xweyî siyasî li himber PDK û Tevgera Goran bitewş bike û di vê têkoşîna sîyasî de piştgiriya PKK-ê bidestbixe. Hevalbendî di nav partiyan de di demokrasiyê de tiştekî asayî ye. Lê çûn û hatinên di nav partî û rêxistinên Kurdan de, nezîkbuna wanî li himber hevdu dide xuyakirin ku di nav wan de hîna jî ew ‘hest’a ‘netewî’ li gor ‘hest’a hizbî kêm e.

Buyerên trajîk gelek cara dibin bingehek herî girîng ji bo ‘netewebûn’ê. Geşbûn an jî vemirina wê bi serok, partî û rêxistinên û siyasetmedarên wan re girêdayi ye. Ji bo van çend mehên dawî mirov nikare rêxistin, partî û siyasetmedarên Kurdan di vî warî de serkeftî qebûl bike.

Diyarbekir

22.10.2014

*http://basnews.com/ku/Article/Details/-Neteweb-n----daxuyaniya-pol-tburoya-YNK--/1477

Ketina Kobanê Ketina Kurdan e!.

Piştî du rojan cejna Qurbanê ye, lê di vê erdnîgariyê de qûrbanê herî mezin Kurd in. Ji ber hinek nezanîbûna wan û ji ber hinek nokokiyên navxweyî her tim di nav şerê ‘navnetewî’ û lîstikên navnetewî de bûne ‘qûrban’..

Îro jî tê xwestin ku Kurd careke din di lîstika navnetewî de bibin qûrban. Her çiqasî li qada şer de ev celladê ku kurdan bike qûrban Devleta Îslamî (an jî wek ku Kurd bi nav dikin DAÎŞ) were xuyakirin jî herkes dizanê ku hevsarê wan di destê hineke din de ye.

Êrîşên ku pêşî li Şingalê destpêkirin îro bi rengekî din û dijwartir li rojavayê Kurdistan, li Kobanê tê ceribandin. Her çiqasî li Şingalê Êrîşên li dijî Kurdan bi hevkariyek di navberan Peşmerge û Gerîla de hatibin pûç kirin û qewiriandin jî di encamê de ku ji hêla Kurdên Êzîdî wek fermana 73-an tê binavkirin, bi sedhazaran Kurdên Êzîdî mecbur man ji cih û warê xweyî hezar salî koçbikin û bibin koçber. Şingal hat vala kirin û îro buye qada şer.

Kurd îro li Kobane li beranberî heman tiştî ne. Armanca êrîşkaran ew e ku Kurdan careke din koçber bikin, cihÊn wan bikin qadên şer û hemû deskeftiyên wan ên li Rojava binpê bikin. Wan careke din di rojhilata navîn de bê statû, bê maf bihelin.

Êrîşên Devleta îslamî bi ser Kobanê de dikeve roja 18-an de. Ligel êrîşên asmanî ên ‘koalisyona navnetewî’ li himberê wan her roj hinekî din nêzîkî Kobanê dibin. Her sê aliyên Kobanê hatiye dorpêç kirin û gelê Kobanê di hundirê bajêr de bi rêveberiya YPG/YPJ-ê amadekariya şerê nav bajêr dike. Dibejin ku dê dev ji Kobanê neberdin û dê nehêlin Kobanê bikeve.

Bê gotin, bê çîrok dive mirov bizanibe ku ketina Kobanê, ketina Kurdan e! Her çiqasî tu deskeftiyên Kurdan ên ‘fermî’ tûnebê jî, ketina Kobanê dê bê wateya wundakirina hemû destkeftiyên Kurdan. Ketina Kobanê, bêhêzbûna ‘federasyona’ li Herema Kurdistan e, têkçûna ‘pêvajoya’ li bakurê Kurdistan û wundakirina destkeftiyên sê salên li rojavayê Kurdistan e.

Îro herkes dizane ku rojhilata navîn di pevajoyeke ‘vesazkirin’ê de derbas dibe. Lîstikvanên sereke dewletên navnetewî ne. Dewletên wek Tirkiyê jî dixwazin di vê ‘vesazkirin’ê de rolekê bigirin û tiştekî bi dest bixin. Loma, Kurd tev de jî dibe bi vê zanebûnê tevbigerin û di vê guhertinê de rolekê bigirin da ku bikaribin mafê xwe,  statuyeke xweyî ‘fermî’ bidest bixin. Ji ber vê yekê jî careke din Kobanê xaleke gelekî girînge. Ketin an serkeftina Kobanê ji bona vê yekê gelekî girîng e.

Ketin an Jî serkeftina Kobanê jî, ne bi êrîşên asmanî ên ‘koalisyona navnetewî’ lê bi ‘bihêzbûn’ an jî ‘bêhêzbûn’a Kurdan ve girêdayî ye. Kurdan, bi nelidarxistina kongreya netewî ‘neyekhêzbûn’a xwe şanî civaka navnetewî kirin û ew fersenda doh wunda kirin. Îro, careke din ev fersend bi ‘Kobane’ ketiye destê Kurdan. Ji ber ku, êrîşên bi ser Kobanê de êrîşên li dijî Kurdan tev e. Kurd, eger bikaribin ne yekîtî (ku ji bo Kurdan gelekî zehmete) lê ji hindikayî ve hevkariyekê di navxwe de saz bikin, dê di vê destpêka sedsala 21-mîn de bikaribin di rojhilata navîn de statuyek bidestbixin. ji ber vê yekê jî dive hemû ‘hêz’ên Kurdan, dev ji berjewendiyên xweyî ‘hizbî’ an jî ‘heremî’ berdin û bi awayekî tevlî berxwedana Kobanê, parastina Kobane bibin da Kobanê ango Kurd tev bi serkevin. Eger ev nebe dê Kurd careke din wek gelekî ‘bêhêz’ bê xuya kirin û di vê lîstikê de careke din dê têk biçin.

Kurd dive îro vê yekê ji bîr nekin, ketina Kobaê ketine Kurdan e, serkeftina Kobanê jî serkeftina Kurdan e. Dewletên derdorê vê yekê baş dizanin, lê gelo Kurd?..

Diyarbekir

02.10.2014