Çend Wêne ji Bircên Diyarbekir..

Ber evarkî bircên Diyarbekir dîmenên gelek xweş pêşkeşî mirov dikê.. û bircên Diyarbekir bi heyvê re gelek xweş xuya dikin. Dema heyva çardeşevî ku derfet hebin mirov li ser birca bimeşe, hem behna mirov derdikeve hem jî çend dîmenên ji alîyê dîtbarî ve hêja mirov dikare bi kameraya xwe bikişîne...Ev çend wêne di rojeke wusa de hatin kişandin..

23.06.2013

Diyarbekir

GEZİ PARKI, KENT HAFIZASI VE AKP’NİN DEMOKRASİSİ!*

foto 1

4 gündür Taksim Gezi parkında, kentin hava almasını sağlayan, kente bir kimlik kazandıran, kente ait ‘doğa’l bir alanın yıkılmasına karşı koruma mücadelesi verilmekte ve karşılığında da düşmanca bir ruh haliyle pervasızca bir ‘müdahale’ ile karşılanmaktadır. Başbakan’ın ‘biz kararımızı vermişiz, yapacağız’ ifadesinden de anlaşılabileceği gibi bu ‘güç’ kendisinden başka hiçkimseyi tanımamakta, kendi kararlarını uygulamak adına hiç bir ‘müdahale’den de çekinmemektedir.

AKP, son seçimlerden bu yana mütemadiyen aldığı %50’lik oy oranını gözümüzün içine sokarak ‘demokrasi’ anlayışını ortaya koymakta ve bu anlayışını da tüm topluma dayatmaya çalışmaktadır. Burda söz konusu olan AKP tarzı bir demokrasi anlayışıdır. AKP İstanbul milletvekilinin ‘gaza ihtiyacı olanlar var demek ki’ türündeki yorumları, yine polisin parkta bekleyenlere yönelik  2 gündür süren Gezi Parkını ‘kurtarma’ ‘şafak’ operasyonları ve uyguladığı –dile yerleştiği şekilde- ‘orantısız güç’ bu hükümetin ve onun bütün enstrümanlarının ‘demokrasi’ anlayışını tüm çıplaklığı ile ortaya koymaktadır. Bunun hak, hukuk mücadelesi veren vatandaşa yansıması iki gündür izlediğimiz polisin ‘sert’müdahelesi şeklinde olmaktadır.

Radikal’in bugünkü internet sayfasında yer alan görüntüler ve iki fotoğraf[1] polisin içinde bulunduğu ruh halini gözler önüne sermesi bakımından önemlidir. Bu öteden beri de var olan fakat içinde bulunduğumuz zaman dilimi içinde iyice artan bir şekilde vatandaşı- herhangi bir protesto gösterisinde bulunanlar başta olmak üzere tüm vatandaşları- devletin ‘beka’sına kast eden ‘düşman’lar olarak gören, öyle davranan bir ruh halidir.

foto 2

Bu ruh halini besleyen ve güçlendiren, kendilerine arka çıkan siyasetin-her dönemin hükümeti için geçerli- ve bu tür davranışları ısrarla cezanladırmaktan kaçınan yargının korumacı tavrıdır. En son yine Aydın’da polis tarfından öldürülen gencin duruşmasında bu bariz olarak ortaya çıktı. Önceki mütaalayı veren ve polisin şimdiye kadarki tüm savunmasını yerle bir edecek ve söz konusu polisin cezalandırılmasının önünü açabilecek yeni görüntüleri ortaya çıkaran savcı ‘raporlu’ olduğu gerekçesiyle duruşmaya çıkmadı ve duruşmaya giren yeni savcının ‘mütaala değişebilir’ istemi ile dava ertelendi[2]. Bu ve buna benzer olaylar Türkiye’nin gittikçe bir ‘polis devleti’ne, ya da ‘askeri vesayet sistemi’nden ‘polis vesayet sitemi’ne evrildiğini söyleyenleri haklı çıkaran işaretler olarak önümüzde durmaktadır.

Diğer yandan bu ve benzeri olayların, 30 yıllık ‘kirli savaş’ın ’sistem’de yarattığı tahribatlar olduğunu ve ‘çözüm’ ve ‘demokratikleşme’ye dair adımlar hızlı ve samimi bir şekilde atılmadığı takdirde bu tür tahribatların daha da artabileceğini söyleyebiliriz. Bu adımlar Kürt illerinde görev yapan mülki idare amirlerinin başka yerlere atanmadan önce ‘rehabilitasyon’dan geçmelerini de içermeli[3] ve yine bu illere atanacaklarında da çözüm ve barış odaklı bakış açısına sahip kişiler olmasına dikkat edilmelidir. Fakat bundan da önce hükümetin demokratikleşme konusunda samimi olduğunu ortaya koyması gerekmektedir. Lakin, son Gezi Parkında yaşananlar ve milletvekilleri, mülki idare amirleri ve polisi ile hükümetin içinde bulunduğu topyekün ‘gaza’ tavırları tersi bir durumu yansıtmaktadır.

Gezi parkı ‘gaza’sı bir yandan hükümetin ve onun kolluk kuvveti poilsin demokrasi anlayışını ve demokratikleşme konusundaki tavrını ortaya koyarken bir başka gerçekliği de gözler önüne sermektedir. Hafızayı silme ve beraberinde yeni bir hafıza oluşturma çabası!. Taksim’in yayalaştırılması, Gezi Parkının yok edilmesi, 3. Köprü projesi-başlangıcından adlandırıldığı bugüne kadar- faaliyetleri bir kentin hafızasını yok etmek ya da yerle bir etmek olarak değerlendirilebilir. Ardından da Protestanvari ‘İslami kapitalist’ değerlerin hakim olduğu yeni bir kent ve hafıza yaratma çalışmaları gelecektir.

Türkiye’nin, ‘İslami’ kapitalist değerlere bağlı bir ülke değil, insana ve doğaya saygılı, refah ve huzur içinde yaşanılan bir ülke haline gelmesi için, vesayet sistemlerinin el değiştirmesi değil, tüm vesayet sistemlerinin ortadan kaldırılması ve oluşabilecek böylesi durumların önünü kapatacak tedbirlerin alınması gerekmektedir. Bu tedbirler daha fazla demokrasi, daha fazla özgürlüktür. İçine girilen ‘barış ve demokratik çözüm’ sürecinin selametle ilerlemesi için de bunlar gerekli ‘alt yapı’yı oluşturmaktadırlar.

30.05.2013

Diyarbekir

*http://blog.radikal.com.tr/Sayfa/gezi-parki-kent-hafizasi-ve-akpnin-demokrasisi-23894

---

[1] Birinci fotoğraf: http://www.radikal.com.tr/turkiye/uluslarasi_af_orgutunden_gezi_parki_aciklamasi_polisler_yargilanmali-1135728

İkinci fotoğraf: http://www.radikal.com.tr/fotogaleri/turkiye/mudahale_sonrasi_polisten_hatira_fotografi-1135703-2

[2] http://www.radikal.com.tr/turkiye/sendeledim_savunmasi_boyle_coktu-1135498

[3] 1 Mayıs’taki ve  iki gündür Gezi Parkında izlediğimiz ‘orantısız güç’ dolu görüntülerin ortaya çıkması ile İstanbul Valisinin geçmişte Şırnak ve Diyarbakır’da görev yaptığı birlikte düşünüldüğünde ister istemez böyle bir sonuç ortaya çıkıyor.

‘Gelo Cumhurîyet jî di hat van deran’!*

8-ê Gulanê roja destpêkirina vekişîna gerîla bu û li gor agahîyan jî heta niha tu pirsgirêk xuyanakin. Li gor hevpeyvîna rojnameya Ingilîz, ‘The Independent’, bi Endamê Reveberîya KCK-ê Sabri Ok re, vekişîna gerîla wê du meh bikşînê, eger tu pirsgirêk dernekevin [1].  Ji wir û pê da wê çi bibe? Ji bo bersivê divê em piçekî bi paş de herin û bi kurtî bibînin bê çi buye.

Wek tê zanîn damezrandina Komara Tirkiyê, bi şiklê netewe-dewlet, projeyek modernîst bu ku îro em dibînin ku ji çend alîyan ve ev ‘proje’ bi serketiye. ‘Cumhuriyet’ jî binavkirina vê projeyê bu. Ji bo bigihijê vê armanca xwe, yanî netewe-dewletek avabike jî ji rexekî ve dest bi red û inkar kirina gelên ku di vê erdnigarîyê de dijîn kir, û ji rexê din ve jî bingeha netewa ku nu dihat ‘avakirin’ amade kir. Ji ‘çêkirin’a ziman heta ‘nivîsandin’a dîrokeke nu ev xebat bê rawestandin meşandin. Kesê ku li dijî vê projê derketin jî –heta îro jî hê jî Kurd- bi zor, qetliam, sirgûn, yanî bi ‘tedîp û tenkîl û tehcîr’ hatin rawestandin an jî dengê wa hat birîn an jî xwestin ku dengê wa bi vî rengî werê birîn û werin rawestandin.

Herweha, Amadekarê vê projê, bi dibistanên xwe, bi enstîtuyên xwe, bi akademî û zaningehên xwe, bi sazîyen xwe û bi arteşa xwe ji bo vê armanca xwe î ‘pîroz’ xebitîn û hê jî dixebitin. Armanc wekî ku li jor hatî gotin, li ser axa ‘misak-ı millî’ avakirina netewe-dewletêk û li seranserî vê axê damezrandina serdestîya ‘Cumhuriyet’ê bu. Astenga herî mezin li himber vê projê, bi piranî, nerazîbuna gelê Kurdistanê bu û ê buyî em tevde dizanin! ‘Serhildan’, qetliam, tedip, tenkîl û tehcîr. Yanî, wateya ‘Cunhurîyet’ê ji bo Kurd û gele Kurdistanê ev bu. Ji ber vê yekê jî ev proje bi şiklekî ‘qop’ ma, û wiha gehişt hetaî îro.

Herçiqasî em bibêjin ku ev proje ‘qop’ maye jî, Ji gelek alîyên girîng ve jî, mirov dikarê bibêje ku ev proje bi serketiye.  ‘Çêkirin’a zimanekî nu û pê re jî ‘avakirin’a netewek nu bi serê xwe serkeftinek herî mezin ê[2]! Mînaka herî mezin jî warê Kurda, Kurdistane. Îro li Bakurê Kurdistanê, li cîyê ku her tim li himber vê projê tevger hebu, bi tevahî zimanê Tirkî tê bikaranîn, li her gundî dibistanek bi zimanê Tirkî perwerdê dide. Bi televîzyon, bi sînema bi rêze filman, Tirkî, zimanê netewe-dewlet a Komara Tirkîyê, li seranserê sînorê Komara Tirkîyê-Bakurê Kurdistanê jî di navde- buye zimanê sereke. Li Amedê, ‘paytext ê Kurdistanê’ Kurdî tenê li hinek taxê ku feqîr lê dîjîn û ji alîyê ‘entellektuel’an ve tê bikaranîn, lê li nava bajêr, li cîyê bazarê her tim Tirkî ye. Ev serkeftina herî mezin ya ‘Cumhuriyet’ê ye. Lê, ji alîyên din ve jî, ‘Cumhuriyet’ di warê înkarkirin û red kirina gelê Kurd û Kurdistanê de bi serneket. Her ku hewl da bifetisînê, agir geştir bu û bi darê ve girt. Tek û bertek, qanûna xwezayê ye!

Serhildana dawî ku 1984-ê destpêkir, rihekî nu, hezeke geştir da gelê Kurd, agir xurt kir, projeya ‘Cumhuriyet’ê xitimand. Ev projeya ku Ji ber tekoşîn û ‘serhildan’ û nerawestina gelê Kurd ‘qop’ mabu xitimî û êdî nikarîbu bi vî halî bimeşe. Bere ev tu kesî nexapênê, ev proje têk neçuye, beravjaî, bi dibistan, zanîngeh, akademî û enstîtu, bi sazî û artêş û vê carê bi sermîyanê xweyî ‘kesk’ projeya ‘Cumhuriyet’ê didomê. Mebest 2023, ango di sedsala damezrandina ‘Cumhuriyet’ê de nujen kirina projê û daxil kirina kesen ku li derve hatibun hiştin.

Ji doh heta îro guhartina rewşê bi kurtahî ev e û ‘pêvajo’ya ku em niha têde ne di rewşeke wiha de derket holê[3]. Eger bi rengî werê dîtin wê ‘pevajo’ya em tê de behtir werê fêm kirin û çêtir mirov bikaribê bersiva vê pirsê bide;

Ji vir û pê da wê çi bibe?

Roja 25-ê Nîsanê, wek tê zanîn gelek rojnameyên Tirkî jî bo daxuyanîya çapemenîyê çun Qendilê. Gelek ji van jî belki cara yekem bu ku diçun cîyekî ku bi sala wekî ‘bargehê terorîstan’ binav kiribun.  Di nav wan de rojnameya Cumhuriyet jî heye. Gerîlayê ku li xala kontrolê dibîne ku yek rojnamegerê Cumhuriyetê jî hatîye, henekê xwe pê dike û dibeje;

“Wey, naxwe cumhuriyet jî tê van deran! [4]” ev yek bi rastî bersiva pirsa me jî dide!

Çuna rojnameya Cumhuriyetê em dikarin wekî semboleke xwestina firehbuna ‘Cumhuriyet’ê bibînin, an jî binav bikin, ji ber ku wek li jor hat gotin,  ‘Cumhuriyet’ îro li temamê Bakurê Kurdistan, serdestîya xweyî çandi sazkirîye û dixwazê ku li ‘mîsak-ı Millî’ tevde fireh bike. Êdî ew jî dizanin ku ev tişt ne bi çek û zilm û zor, kuştin û sirgun lê bi rîya aborî, bazirganî û bi awayeke polîtîk divê werê kirin. Vî karî ji bo ku ‘Cumhuriyet’ di sala 2023-an de hê jî li ser xwe bê, û di heremê de bi hêz û xwedî gotin bê dikin. Yanî, Ji vir û pêda wê ‘Cumhuriyet’ bixwaze serdestîya xweyî çandî xurttir bike, berfirehtir bike, bigihîjînê ‘Qendîl’ê jî. Wê bixwazin ku zaningeh û dibistanê ku îro li Hewlêr’ê hatine vekirin  sibe li ‘Qendîlê’ jî vekin. ‘Pevajo’ ji bona wan tê wateyeke wiha, û amadekarîya wan jî ez bawerim ji bo vê yekê ye. Lê pirsa girîngtir, Kurd wê çi bikin, û amadekarîya wa ji bo vê yekê çîye?

Rastîya me eve ku ev sed sale ‘çand’a Kurdan hatîye binpê kirin. Ziman hatîye qedexekirin, zarava ji hev hatine durxistin, destnivîs hatine şewitandin, tiştên dîrokî hatine revandin an dizîn. Lê ya girîng ewe dê Kurd bi çi awayî li ‘çand’a xwe bikaribin vegerin? Wê çawa fêr bibin dîsan? Gelo wê bikaribin ji bo vî karî dibistan, zanîngeh û akademîyan ava bikin? Dê bi çi şiklî ava bikin? Wê ki di va akademîyan de bixebite? Ev akademî wê çawa bi akademîyên navxwe û derve re ji hêla zanistî ve reqabetê bikin? Yanî;

Ji ber ku ev ‘pevajo’ tekoşîna di navbera du ‘sîstemn’a de ye û em dibînin ku yek ji wana çawa dixebitê an jî wê bixebitê, ya girîng ewe ku gelo wê Kurd li himber vê yekê çi bikin û çawa bixebitin? Yan jî, gelo Kurd çiqasî amade ne ji bo vê yekê?

Diyarbekir

10.05.2013

 *Ev nivîs li vir hatîye weşandin: http://kur.bas-news.net/ArticleDetail.aspx?articleid=4128

**Wêne: Diha

---

[1] http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/after-decades-of-war-can-the-kurds-finally-find-peace-8605190.html

[2] Ne ku netewe-dewletê pîroz dibînim, lê di sîstema Dinê ya rojane de, hîna jî ziman, avakirina belki ne ‘netewe’ lê ‘nasname’yek girîng tê dîtin û gelek ‘gel’ ji bona vê yekê tevdigerin.

[3]Bêguman bandora rewşa siyasî ya Dinê tevde û ‘Bihara’ rojhilata navîn û buyerê li Surî jî li ser ‘avakirina’ vê pevajoyê heye. Lê ev yek em dikarin bibêjin ku ‘talî’ ye. Yekemîn, berxwedana Kurda ya 30 salî û guhertin a ku din av va sala de li Kurdistan çê buye.

[4]http://www.radikal.com.tr/radikal.aspx?atype=radikalyazar&articleid=1131137&yazar=ezgi-basaran&categoryid=77

Tekoşîn didome!*

25.04.2013, bi daxuyaniya KCKê mirov dikare bibêje ku bu rojeke herî girîng di dîroka tekoşîna gelê Kurd de.

Piştî çend meh û çend hevdtîtin bi Birêz Abdullah Ocalan ji alîyê Komara Tirkîyê ve, û şunde çend çûn û hatinê heyetan ê ‘girav’e û çend nameyên ku hatin nivîsandin, şirovekirin û bersivkirin, 25ê Nîsanê biryarek e ku bi xwere gelek rexne, şirove yan jî ‘tevlihevî’ya di fikirde jî anîn hat sitandin.  Ev biryara ku hat sitandin, ji alîyê Serokê PKK ku îro li dinyayê wekî yek ji ‘mirovên herî bandordar’ tê dîtin wekî ‘perspektif’ ji partî û rexistin û rehavalê xwe re hatibu şandin. Ji ber vê yekê jî mirov dikare bibejê ku ev biryar ya rastî ji alîyê Birêz Abdullah Ocalan ve, ê ku ‘pêvajo’yê bi rêve dibe, hatîye sitandın. Di dawîde jî biryar a ku ‘hêzên çekdar’ yanî gerîlla vekişin dervê ‘sînor’ê Tirkîyê ango Qendîl’a Başurê Kurdistan ê ku niha bargeh a KCK li wire hate sitandin. Li gor daxuyanê, di 8’ê Gûlanê de wê vekişîna gerîlla dest pê bike.

Ev çend mehin gelek tişt hatin gotin li ser vê pevajoyê. Ji ‘metod’a hevdîtinê bigirin hetanî tiştên ku di va hevdîtinande hatine niqaşkirin; ji hin gotinên ku ji wa hevdîtinan ‘derketin’ derve bigirin hetanî çun û hatina nameyan û hetanî biryara davî ya ‘vekişîna gerîlla’ û gelek tiştên dî bi vî rengî hatin şirove kirin, rexne kirin. Ji Kurda hineka go “Kurdistan yan jî ‘Dawa’ hatîye firotin” û ji Tirka hineka jî go “Komara Tirkîyê teslîmê PKKê bu”ye. Li Kurdistanê piştî ‘pevçun’a li Zanîngeh a Dîcle, hinek kesan got ku Hizbullah wê têkevê qadên ku PKKê jê vekişîye û ev jî ceribandin a wê ye. Yanî bi kurtayî êminîyek ji dil bi tu kesî re ji bo vê pêvajoyê tune bu, û hîna jî em dikarin bibêjin ku êminatîyek ji dil tuneye. Sedem a vê yekê jî ewe ku tu kes ‘nizanê’ bê çi ‘dan û sitandin’ çêdibu/çêdibe! Lê pêvajo diherikê û bi lezek e ku mirov êdî nikaribê bişopîne! Belkî jî ji ber vê ‘lez’ê ewlebûnek pê naye…

Ya rastî ez bawerim ku ewlebun a gelê Kurd bi vê ‘pevajo’yê hîna jî nehatîye. Sedemên wê jî bi goman bêbawerîya bi ‘bextê romê’ye. Lê mirov dikarê bibeje ku ‘ewlebun’a wa bi ‘kesê’ ku ev pevajo dest pêkirîye û dimeşîne heye û sedemên yekemîn ê bêdengbuna wa ev e…

Her weha, mirov dikarê gelek tiştan bibeje li ser vê pevajoyê ku ji dîrok û ilmê civakzanîyê piştgirîyê distîne û tê gotin jî. Her tiştê ku tê gotin bingeha xwe ji bîr û bawerîyê ku li ser pel daye, ji nêzîkayîya polîtik û ji hêvî û xeyalan digire. Mirov divê bi vî rengî jî li va ‘gotin’an binere.

Lê tiştekî din ê heye di jîyanê de ku ew jî yek dikarê bi hevokêkê bîne ziman; “tiştê ku nayê guhartin li dinê, guhartin e”.  Mirov divê vê jî bide ber çawa wexta ku li ser vê rewşê bixwazê çend gotina bibêjê. Kes yan jî bawerî yan jî rexistin yan jî tekoşîn ê ku xwe neguherin we têk biçin. Ev realîteke xwezayîye. Ji ber vê yekê jî ev ‘guhertin’ê ku di çend mehan de çêbuna (bi rastî nîşanên wa di 78’an de, di 82’an de, di 90’î de jî heye!) yek bi yek bi guhertinên li heremê û Dinê tev de ve girêdayîye. Encama yekemîn ku mirov jê pevajoyê dikare derbixê ev e.

Ya duyemîn jî ev e ku, bi vê ‘pêvajo’êye re Birêz Abdullah Ocalan wekî kesekî ‘herî bandordar’ di Kovara TIME’ê hat nîşandan[1] û pê re jî di Meclîs a Parlementerên Konseya Avrupa de endamên PKKê ne weki her car bi ‘terorîst’ lê wekî ‘aktivîst’ hatin bi navkirin. Ev her du buyer da xuyakirin ku PKK û serokê wê wekî ‘Hêz’ li rojhilata navîn û dinê jî hat qebul kirin. Yanî bi serok û rexistinên xwe ve bi tevahî PKKê meşruîyeteke navnetewî girt ku êdî vegera wê tunebe. Yanî careke din Kurd û Kurdistan bu ‘mesele’ ya navnetewî.

Ya sêyemîn, ji 25’ê Nîsanê û virde êdî ‘metod’a tekoşînê hatîye guhertin. Wekî ku Duran Kalkan dibeje “Edî em vêna dizanin: kesek tiştekî hazir nadê me, emê rêbazê tekoşîna xwe biguherin û bitekoşin û bawer dikin ku emê bi serkevin”[2]. Wateya vê yeke ev e ku tekoşîn didome û êdî îro ji doh zehmettir e! Doh bar behtir li ser milên gerîlla û hezên çekdar û Qendîlê yanî ên çîyê bu, lê îro bi guhertina ‘metoda’a tekoşînê barekî herî girantir ket ser milên kesên li ‘deşt’ê, an jî sîyaset ê!.

Lê bar ne tenê li ser milên sîyasetê ye, belkî herî girantir li ser milên tevgera çandê ye. Ji ber ku çand bingeh e, bingeha gel e, bingeha netewe ye. Ev bingeh çiqas qewîn be, wê avahîyên ku li ser werin avakirin jî ew qasî qewin bin. Ev bingeh çiqas qewîn be, sîyaset jî ewqasî xurt û pîyê wê li ser erdê be. Ev bingeh çiqas qewîn be, civak ewqasî bi hev girêdayî û demokratîk be û ewqas bi hêvî wê li dahatuyê binêre.

Ji ber van yekan jî, divê Kurd êdî berî her tiştî bi sûd girtina ji tecrubeyên xweyî bihurî û bi rengekî zanistî li çand a xwe wegerin, bikolin, berhev bikin, arşîv bikin, şirove bikin û bi dîsa bi awayeke zanistî bixin xizmeta hem gelên Kurdistan û hem jî ê Dinyayê tevde, bixin xizmeta mirovatîyê. Ji bo ev yekê jî ked û xebateke pir mezin pêwîste. Yanî, Tekoşîn nesekinîye, ne qedîyaye jî, lê bi rê û rebazê nu dewam dike.

Êdî ev tekoşîna ‘demokratîk’e ku ne bi çekan lê bi ‘rexistin’ û gotinan wê bimeşe. Ev tekoşîneke wusaye ku kî xurt bê, kî bi rexistin bê, kî xwedîyê ‘gotin’eke hêja be ewê li pêş bê, ew ê ‘sîstem’a xwe bi pêş da bibe û ew ê bi serkevê.  Di vê tekoşînê de raste wê ‘Cumhuriyet’ jî bixwazê herê Qendîlê, lê wê ‘Qendîl’ jî bixwaze biçê Enqere û Istenbolê!...

Amed

28.04.2013

*Ev nivîs di malpera Bas-news.net de hatîye weşandin..

http://kur.bas-news.net/ArticleDetail.aspx?articleid=4051 

---

[1] http://time100.time.com/2013/04/18/time-100/slide/abdullah-ocalan/

[2] http://rusencakir.com/Duran-Kalkan-Sorunlar-onemli-olcude-bitti-cekiliyoruz/1999

DİYARBAKIR KENT MÜZESİ KATKILARINIZI BEKLİYOR!*

Müzeler bir toplumun geçmişiyle bağ kurduğu mekanlardır. Toplumun bir nevi hafıza merkezleridir. Günümüzde giderek yaygınlaşan Kent müzeleri de kentte yaşayan, yaşamış veya bir şekilde oradan yolu geçmiş insanların o kentle bağ kurdukları, o kentin hafızası ile temas kurdukları mekanlardır. Böylece insanlar bir yandan bu mekanlarda kentin geçmişini görürken kendi geçmişlerini de hatırlamaya başlarlar. Bu anlamda o kentin insanlarının ve o kentle ‘temas’ etmiş herkesin kendinden ve geçmişinden bir parça bulduğu yerlerdir Kent Müzeleri. Geçmiş hatırlandıkça, bugün anlaşılır, yarın konuşulur. Böylece Kent Müzeleri, ‘ne güzeldi o günler’ den ‘gelecek günler nasıl öyle güzel yaratılır’ın konuşulduğu dinamik, canlı mekanlar haline gelir.

Binlerce yıl boyunca yaşamın kesintisiz bir şekilde sürdüğü Diyarbakır’ımızda, kentin tarihini, sosyal ve kültürel yapısını hem kentte yaşayanlara, hem dışardan gelenlere ve hem de gelecek kuşaklara aktarmak amacıyla, bütün çağdaş kentlerde olduğu gibi, bir Kent Müzesi’nin kurulması yolunda faaliyetlerimiz hızlı bir şekilde ilerlemektedir.

Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi tarafından, kentin geçmişi ile geleceği arasında bir bağ oluşturacak bu mekan yani Diyarbakır Kent Müzesi için sürdürülen Cemilpaşa Konağı restorasyon çaışmaları hızlı bir şekilde devam etmektedir.

Restorasyon biter bitmez Kent Müzesinin hizmete girebilmesi amacıyla kente dair belli başlı temalar oluşturulmuş ve bu temalar çerçevesinde koleksiyon toplama çalışmalarına başlanmıştır. Bu amaçla tüm Amid- Diyarbekir- Diyarbakır-  Amedlilerden Diyarbakır Kent Müzesi’nde değerlendirilmek üzere;

-Diyarbakır’da Dans ve Müzik

-Mutfak

-Hamam

-Edebiyat, Basın

-Kültürel çeşitlilik

-İnançlar

-Mahalle yaşamı

-Ticaret

-İlim ve bilim

-Üretim (zanaatlar, sanatlar v.b)

-Günlük yaşam ve adetler

-Eski Diyarbakır

Gibi temalar ile ilgili olarak her türlü bilgi, belge, anı, fotoğraf, görüntü, kayıt ve nesne bağışları bekiyoruz. Yapılan tüm bağışlar ve katkılar bağış yapanın ismi ile sergilenecektir.

SİZİ, HEP BİRLİKTE KENTİMİZİN HAFIZASINI OLUŞTURMAYA DAVET EDİYORUZ!

Diyarbakir Büyükşehir Belediyesi

Kültür ve Turizm Dairesi

Müze Şb. Müdürlüğü

+90 (412) 226 48 86

muze@diyarbakir.bel.tr

diyarbakirkentmuzesi@yahoo.com

facebook/ Diyarbakır Kent Müzesi

 

*Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Kültür ve Turizm Dairesi Müze Şube Müdürlüğünün Cemilpaşa Konağı Diyarbakır Kent Müzesi'ne katkı sunmaya yönelik çağrısıdır. Olduğu gibi yayınlıyorum.

The ‘Historic’ Newroz In Amed (Diyarbakır)

Newroz (new day) is a fest of celebrating the coming of spring in the Middle East by the Indo-iranian or Aryan people. It is a traditional fest which is celebrated every year on the 21st of March. People wear their colorful clothes as if they wanted to show the color of the spring and go out to celebrate this day. So, everyone can see the harmony between the colorful clothes and coloured spring in the fest. 21st of March is also a start point of a new year and celebrated as a new year in Iran today. The story or legend is also common among both Kurdish and Iranian people. But the meaning of this fest has changed in years. While it was kept continuing celebrating as a new year fest in Iran, It got the `resurrection and freedom` meanings among the Kurds as they were/are the World’s biggest stateless nation.

Newroz was also a legend narrated in Kurdish folk literature until mid-80’s when the fighting between Kurdish guerillas and Turkish security forces began. It transformed from a legend to national fest in those years step by step depending on Kurdish struggle for their own rights.

FIRE for FREEDOM: NEWROZ

Kurdish mythology, Newroz is considered a day of freedom from the cruel king Dehaq. Dehaq was an Asyrian king who ruled the all region including the land of Medes who are believed to be Kurd’s ancestors. It remains legend until mid 80’s.
                                

After the military coup in Turkey, on the 12 September 1980, around 650.000 people were detained among them there were many Kurdish. In Diyarbakır prison the most horrible torture were applied. To protest this inhuman torturing, Mazlum Doğan, a member committe of PKK set his cell on fire on the 21st of March. And it became a starting point of transforming Newroz’s meaning. By then, Newroz was started to celebrate as a ‘resurrection and freedom day’  by Kurdish guerillas and its supporters in the cities.

In the beginning of 90’s, Newroz was already celebrated by a mass of people while the banning on this fest and inhibitions against celebrating this fest tightened by the state and its forces. In the Newroz’s celebrating in Nusaybin and Cizre over 100 people were killed in two days by security forces.

It was another point in the Newroz celebratings in the sense of transforming its meaning. And year by year the more people attended this celebrations altough the state banned every year and its forces attack more and more.

After detaining the leader of PKK Abdullah Öcalan in 1999, and his call for withdrawing of PKK’s guerilla from inside of Turkey to the Qandil Mountains, there was relaxation in Turkey and so more people involve in Newroz celebratings each year.

Depending on conditions both in the cities and the intensity of the clashes in the mountains, the manner of the state local authorities were changing. As it was seen in the 2012’s Newroz, because of the political situation, the order not to let the people celebrate the Newroz in Diyarbakır came from internal ministry.

And this year, 21st of March, about two million people were in the Newroz Area to celebrate both their ‘national’ fest and to hear the ‘new era of struggle’ which came from Abdullah Öcalan, who now is accepted by many of them as a Kurdish Leader.

It was said that Newroz 2013 would be ‘historic’. And it was, over two million people, raising flags of Kurdistan and PKK, no obstacle by Turkish authorities and security forces, and Mr. Abdullah Öcalan’s calls for the new era ‘the time of armed struggle is over, it is time for political struggle’.

21.03.2013

Amed/Diyarbekir

Preparations for Newroz:

And Newroz, 21st of March

                                     
 People start to come to theNewroz area early in the morning

There was already big crowd before the program started. 

 Someone preferred to celebrate by watching them on the balcony.

All the people were there, old, young, men and women and children.

*All the pictures can be published only with the consent of Author/Photographer